نسل جوان ایران

علوم انسانیروان شناسی روانشناسی عمومی

طراحي و آزمايش يک برنامه‌ي آموزشي در زمينه‌ي خودگرداني در آموختن، و در راستاي بهبود دستاوردهاي آموزشگاهي‌ آموزنده‌گان دبيرستاني

ارسال کننده : جناب آقای رضا رحیمی
سطح فعالیت : مدیر کل
ایمیل : reza.rahimi663[@]gmail.com
تاریخ ارسال : ۱۴ تیر ۱۳۹۷
دفعات بازدید : 286
زبان نوشتاری : فارسی
تعداد صفحه : 24
فرمت فایل : word
حجم فایل : 46kb

قیمت فایل : 3,000 تومان
خرید فایل

امتیاز مثبت : 0
امتیاز منفی : 0

پایگاه مقاله نسل جوان ایران

مقدمه: این پژوهش با هدف بهبود کیفیت آموختن آموزندگان انجام شد. به این منظور یک برنامه­ی آموزشی در زمینه­ی خودگردانی در آموختن طراحی و آزمون شد.

روش: برای آزمون فرضیه­های پژوهش، نمونه‌ای 60 تنی از آموزنده‌گان دختر دبیرستانی از مدرسه‌ای در تهران انتخاب و به دو گروه آزمایشی و گواه تقسیم شدند. این دوره شامل 10 هفته برنامه‌ی آموزشی در زمینه‌ی خودگردانی در آموختن بود.. این برنامه‌ی آموزشی ، آموختن مهارت‌های خودبازبینی، راهبردهای شناختی و فراشناختی، مدیریت منابع، و بهبود انگیزه‌ی آموختن را پوشش می‌داد. هر دو گروه گويه‌نامه‌ي خودگرداني در آموختن را کامل کردند. پايايي ابزار به روش بازآزمايي 3/86، و با روش دونيمه‌سازي 3/87 برآورد شد. الفاي کرانباخ هم 02/78 به دست آمد. ابزار دیگر پژوهش آزمون پایانی درس شیمی بود.

یافته‌ها: آزمون‌هاي تي برای گروه­هایِ مستقل و وابسته در اين آموزند‌گان، نشان داد که خودگردانیِ گروه آزمایشی در پایان دوره بهبود یافته است. همچنین کارکرد آموزشی این گروه در درس شیمی بالاتر بود، هر چند این تفاوت از نظر آمارشناختی معنادار نبود. آزمون پیگیری 11 هفته پس از پایان دوره، نشان داد مهارت‌های آموخته شده پایدار مانده‌اند.

نتیجه­گیری: کیفیت آموختن آموزندگان با گذراندن دوره­ی مهارت­آموزی در زمینه­ی خودگردانی در آموختن بهبود می­یابد. بنابراین گنجاندن چنین دوره­هایی در هر برنامه آموزشی ضروری است.

کليدواژه‌ها: خودگرداني در آموختن، برنامه‌ي آموزشي، آموزنده، دستاوردهاي آموزشگاهي

چکیده

1- مقدمه

2- روش

2-1- جامعه پژوهشي و روش نمونه گزيني:

2-2-روش ساختن و کاربرد ابزارهاي سنجش:

-3- روش پردازش داده‌ها:

2

3- یافته‌ها

4- بحث

گیری و پيشنهادها

نتیجه

منابع

عصر کنوني را عصري مي‌دانند که هدف آموزش و پرورش تنها انتقال ميراث فرهنگي و تجارب بشري به نسل جديد نيست بلکه رسالت آموزش و پرورش ايجاد تغييرات مطلوب در نگرش‌ها، شناخت‌ها، و رفتار انسان‌هاست.(صافی، 1387) دست‌يابي به اين هدف در گرو بهبود کيفي آموزش است. انديشه‌هايي که بر هميشه‌آموزي و آموختنِ مستقل پاي مي‌فشرند هسته‌ي اصلي بهبود کيفي آموزش و پرورش را تشکيل مي‌دهند.(روی‌سینگ، 1370) در صورتي که نهادهاي آموزشي، فرصت‌هاي لازم را براي هميشه‌آموزي وخودگرداني آموزند‌گان فراهم کنند، ديگر نيازي نيست تمام دانش‌هاي ضروري براي موفقيت در زندگي، در سال‌هاي آموزش رسمي گنجانده شود. مهم آن است که دانش‌آموخته‌گان مدرسه را با اين اشتياق ترک گويند که يک جوينده‌ي دانش در طول عمر و مستقلِ در آموختن هستند.(الیارد، 1370) مسئله‌اي که از زمان‌هاي دور در حوزه‌ي آموزش و پرورش مطرح بوده است اين است که چه کنيم تا دانش‌آموزان و دانشجويان در آموختن خودگردان باشند و بتوانند مسئوليت آموزشي خود را بپذيرند و وابسته به معلم بار نيايند.(شماری نژاد، 1380)

خودگردانی[1]، در آموختن نقش چشمگیری دارد؛ نه تنها برای آموختن رسمی در مدرسه بلکه برای آموختن مستقل در سراسر زندگی ضروری است.(بوم[2]، 2007) آموزندگان خودگردان داراي ويژگي‌هايي هستند که آنها را از آموزند‌گان دگرگردان متمايز مي‌سازد. با اين همه آموختن و کاربرد اين مهارت‌ها به عهده‌ي آموزندگان گذاشته مي‌شود.(گرینسن[3]، 2006) کارآمدترین آموزندگان کسانی هستند که در زمینه‌های تحصیلی، خودگردان‌اند. خودگردانی فرایندی است که آموزنده هنگام درگیری با فعالیت آموزشی، رشته‌ای از مهارت‌ها مانند هدف‌گذاری، انتخاب راهبردها برای رسیدن به هدف، داوری در مورد هدف‌ها و کارکرد را به کار می‌گیرد.(بولتر[4]، 1995) پینت‌ریچ(2000) خودگردانی را فرآیندی سازا معرفی می کند که به موجب آن آموزندگان هدف‌هایی را برای خود تعیین می‌کنند سپس برای رسیدن به هدف با بازبینی، تنظیم، و کنترل انگیزش ، شناخت و رفتارشان تلاش می‌کنند(شوکن[5]، 2005). به گفته‌ی زیمرمن (1986) آموزند‌گان خودگردان از نظر انگیزشی، فراشناختی و رفتاری ویژ‌گی‌هایی دارند. آنان از نظر انگیزشی خود را توانمند، مستقل و با انگیزه‌ی درونی ادراک می‌کنند. از نظر فراشناختی برنامه‌ریزی می‌کنند، سازماندهی می‌کنند، خودآموزشی می‌کنند و در گام‌های مختلف خود را ارزیابی می‌کنند. از نظر رفتاری انتخاب می‌کنند، می‌سازند حتی محیط فیزیکی و اجتماعی را برای فراگیری بهینه، ایجاد می کنند.(زیمرمن[6]، 1988)

زیمرمن خودگردانی در آموختن را دارای 4 گام می‌داند؛ آموزنده در گام اول به خودارزیابی و خودبازبینی می‌پردازد و مشکل آموزشی خود را شناسایی می‌کند. در گام دوم هدف را تعیین می‌کند و برای رسیدن به آن برنامه‌ریزی می‌کند. در گام سوم پس از اجرای برنامه‌ی خود، شروع به وارسی پیشرفتش می‌کند. در گام چهارم آموزنده با ارزیابی اینکه برنامه‌ی اجرا شده تا چه اندازه بر پیامد آموزشی‌اش تأثیر داشته است، میزان بهبود وضعیت آموزشی خود را بررسی می‌کند و اگر لازم باشد کارهایی را که انجام داده است، اصلاح می‌کند و این گام‌ها را به صورت دوری ادامه می‌دهد.(بیاباگرد، 1388)خودگردانی به عنوان ویژ‌گی‌ای که می تواند به توضیح تفاوت‌های پیشرفت در میان آموزند‌گان کمک کند مطرح است. به عبارتی دیگر آموزندگانی که دارای درجه‌ی بالاتری از خودگردانی‌اند از نظر تحصیلی باانگیزه‌ترند و بهتر می‌آموزند.(بوکارتس، 1999)

با وجود اهمیتی که مهارت‌های خودگردانی در بهبود وضعیت تحصیلی دارد، آموزندگان به طور خود به خود درگیر این مهارت‌ها نمی‌شوند بلکه به پسخوراندی که از سوی محیط دریافت می‌کنند واکنش نشان می‌دهند و راهبردهایشان را با آن سازگار می‌کنند.(گرینسن، 2006) به عبارتی محیط آموزشی می‌تواند فراگیری مهارت‌های خودگردانی را تسهیل کند و سطح آن را ارتقا بخشد.(بوکارتس، 1999) بسیاری از آموزندگان راهبردهایی را از آغاز دوران تحصیل خود به کار گرفته‌اند، که ناکارآمد هستند با وجود این به استفاده از آنها ادامه می‌دهند. این مسئله می‌تواند نشانی از ناآگاهی آنها از راهبردهایی مناسب‌تر باشد. همان طور که بوکارتز(1999) نیز دریافته است تنها هنگامی شخص می‌تواند راهبردهای به جا‌‌‌ تری را انتخاب کند که از راهبردهای دیگر آگاه باشد. همچنین لازم است نسبت به چگونگی استفاده از آن راهبرد و زمان استفاده از آن هم آگاهی داشته باشد(فولاد چنگ، 1383). اما خودگردانی نه آسان است نه به طور خود به خود ایجاد می‌شود، بلکه آموزش و داربست سازی برای آن می‌تواند آموختن راهبردهای خودگردانی را تسهیل سازد.(پینت ریچ، 1999) پس ویژگی بنیادی خودگردانی همان آموختنی بودن آن است و اگر برای آموزند‌گان فرصت آموختن راهبردها، آموزش خودبازبینی، و بهبود رفتار آموزشی، فراهم شود عملکرد آنها بهبود می‌یابد.(پینت ریچ، 1999)

با توجه به بنیاد نظری پژوهش(سازایی­گری) نقش اساسی در فرایند آموختن مربوط به آموزنده است چرا که دانش ساختنی است و این کاری نیست که دیگران بتوانند برای کسی انجام دهند بلکه او خود آن را خلق می‌کند و تنها در این صورت است که آموختنِ معنی‌دار صورت گرفته است. آموزند‌گان خودگردان دارای ویژگی‌هایی هستند که آنها را از آموزندگان دگرگردان متمایز می‌سازد. پس این پرسش مطرح می‌شود که آیا برنامه‌های آموزش مهارت‌های خودگردانی(با پوشش دادن این ویژگی‌ها) می‌تواند در راستای افزایش این مهارت‌ها سودمند باشد؟ اما قبل از پاسخ لازم است وضعیت موجود در سامانه‌ی آموزشی کشور نیز بررسی شود تا اهمیت این پرسش روشن‌تر شود. از آن‌جاکه خودگرداني آموختني است چه بسا بتوان با فراهم کردن فرصت آموختنِ راهبردهاي بنيادي در زمينه‌ي شناختي، فراشناختي و بهبود انگيزه‌ براي آموزندگان، خودگرداني آنان را افزايش داد تا کارکرد آموزشي آنان نيز بهتر ‌شود.(پینت ریچ، 1999)

 

[1] . self-regulation

[2].Boom

[3].Grinsven

[4].Butler

[5].Schunk

[6].Zimmerman

برای این فایل تا کنون نظری ارسال نشده است

برای ارسال نظر باید عضو سایت باشید

تعداد کاراکتر مجاز:

برچسب های مرتبط


فهرست کتابخانه نسل جوان ایران

تاییدیه های سایت


درگاه بانک ملت

شبکه های اجتماعی نسل جوان ایران


فن آوری های روز دنیا


آرشیو فن آوری های روز دنیا

جدیدترین اخبار سایت


پایگاه خبری نسل جوان ایران

مقالات برتر و منتخب کاربران